Η αντισημιτική παράνοια ξεπερνά κάθε όριο :
ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥΣ ΩΣ ΕΠΙΔΟΞΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Πόσο μακριά είμαστε από ένα νέο Κάμπελ ;
Ο τίτλος του άρθρου δεν είναι clickbait.
Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας νέας, παρανοϊκής φάσης κλιμάκωσης της δημόσιας αντισημιτικής ρητορικής.
Σε πρόσφατη ανάρτηση στελέχους του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, με έντονη συνδικαλιστική δράση στη Θεσσαλονίκη — αλλά και σε μια σειρά αναρτήσεων άλλων χρηστών — Ισραηλινοί πολίτες που έχουν επιλέξει να μετοικήσουν στην Επανομή Θεσσαλονίκης στοχοποιούνται ως σκοτεινοί πράκτορες που κινούνται βάσει σχεδίου, με τελικό στόχο την κατάκτηση και κατοχή ελληνικού εδάφους (!!!).
Διαβάζουμε από τη δημοσίευση της :
«Θα εποικιστεί από Ισρaηλινούς γενoκτόνους που δεν αντέχουν άλλο την “αφόρητη κατάσταση” που αυτοί δημιούργησαν στην κατεχoμενη Πaλαιστiνη.»
«Τα μέλη των κιμπούτς ποτέ δεν ήταν άοπλοι φιλήσυχοι αγρότες… Ήταν κανονικά oπλισμένοι παραστρατιωτικοί έπoικοι, οι οποίοι ενίοτε έκαναν επιδρομές σε αραβiκά χωριά.»
«Κρατήστε αυτό: τα κιμπούτς αποτελούν συνοριακά φυλάκια σε περιοχές που διεκδικεί το Iσρaήλ.»
«Ήρθαν ντυμένοι “φίλοι” αμέτρητες φορές οι εχθροί μου, το παμπάλαιο χώμα πατώντας.»
Αν δεν πιστεύετε αυτά που διαβάζετε, απλά αναρωτηθείτε:
Ποιος λογικός άνθρωπος μπορεί να πιστέψει ότι οικογένειες που φεύγουν από τον πόλεμο θα ανοίξουν συνοριακό φυλάκιο στην Επανομή με σκοπό να κατακτήσουν τη Βόρεια Ελλάδα;
Κι όμως, ο παραλογισμός του αντισημιτισμού, όταν ντύνεται με ιδεολογία και παραποιημένες ιστορικές αναφορές, αποκτά μορφή, στόχο και αποδοχή.
Η νέα φαντασίωση δεν εμφανίστηκε τυχαία· προετοιμάστηκε συστηματικά και μεθοδικά. Η θεωρητική βάση που εδραίωσε αυτή την παράνοια ήταν άρθρο του Ριζοσπάστη (11/11/2023), δημοσιευμένο λίγες μόλις ημέρες μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου — ένα άρθρο που χρησιμοποιείται σήμερα ως βασικό επιχείρημα στις αναρτήσεις που εξετάζουμε.
Το άρθρο αυτό είχε έναν σαφή στόχο: να δαιμονοποιήσει τα κιμπούτς και τους δολοφονημένους κατοίκους τους, ώστε να νομιμοποιηθεί η σφαγή τους από τη Χαμάς.
Σύμφωνα με το άρθρο, τα κιμπούτς:
«δεν είναι αγροτικές κοινότητες ή σοσιαλιστικά πειράματα, αλλά στρατιωτικοποιημένες υποδομές», οι κάτοικοί τους «παραστρατιωτικοί έποικοι», και το ίδιο το κιμπούτς «οργανωμένη στρατιωτική μονάδα με αποθήκες στρατιωτικού οπλισμού, σκοπευτήριο και φρουρούς που διατηρούν ανοιχτά κανάλια με τον στρατό».
Άρα, σύμφωνα με το ΚΚΕ, κανένας δολοφονημένος δεν ήταν άμαχος. Όλοι νόμιμοι στρατιωτικοί στόχοι. Όλοι «ένοχοι».
Φυσικά, οι βασανισμοί, οι βιασμοί, οι αποκεφαλισμοί και οι εκτελέσεις αμάχων εξαφανίστηκαν από τις σελίδες του Ριζοσπάστη. Η σφαγή παρουσιάστηκε όχι ως το πρωτοφανές βάναυσο και απάνθρωπο έγκλημα που πραγματικά ήταν, αλλά ως μια καλά οργανωμένη στρατιωτική επιχείρηση.
Η επίσημη ανάλυση του ΚΚΕ λειτούργησε ως ιδεολογικό άλλοθι — όχι μόνο για το ίδιο, αλλά και για τον ευρύτερο αριστερό αντισημιτισμό, ακόμη και για τη Χαμάς την ίδια.
Αναμενόμενα, το επόμενο βήμα ήταν το πέρασμα από τον «κατοχικό έποικο» Ισραηλινό των κιμπούτς, στον «επικίνδυνο» Ισραηλινό της Επανομής. Από τη δικαιολόγηση της σφαγής αμάχων, στη φαντασίωση της κατάκτησης.
Η «αντισιωνιστική» ρητορική πλέον δεν περιορίζεται μόνο στη δαιμονοποίηση του Ισραήλ και των πολιτών του — όπως, δυστυχώς, συμβαίνει εδώ και χρόνια Πλέον, διαδίδεται απροκάλυπτα ότι οι Ισραηλινοί στην Επανομή εγκαθίστανται για να θα μετατρέψουν την περιοχή σε όχημα εποικισμού.
Όταν η απλή παρουσία Ισραηλινών οικογενειών στην Ελλάδα παρουσιάζεται ως κρυφή εθνική απειλή, είναι ξεκάθαρο πως η ελληνική Αριστερά υιοθετεί — όλο και πιο απροκάλυπτα — το λεξιλόγιο της πιο παρανοϊκής ακροδεξιάς συνωμοσιολογίας.
Η νέα, αναβαθμισμένη αντισημιτική παράνοια, που παρουσιάζει τους Ισραηλινούς ως ύπουλους εισβολείς και μελλοντικούς κατακτητές της Ελλάδας, αυτοβαφτίζεται “αντιιμπεριαλιστική” και “πατριωτική εγρήγορση”. Και έτσι, προετοιμάζεται ιδεολογικά — να θεωρηθεί αναμενόμενη, δίκαιη και λογική — μια μελλοντική επίθεση εναντίον τους. Όπως ακριβώς συνέβη στα κιμπούτς, στις 7 Οκτωβρίου.
Όμως η Θεσσαλονίκη έχει ξαναδεί αυτό το έργο — και το τέλος του ήταν νεκροί Εβραίοι και πυρπολημένα σπίτια. Στη δεκαετία του ’30, οι Εβραίοι της πόλης παρουσιάζονταν ως ξένο σώμα, ύποπτο για αντεθνική δράση, συνδεδεμένο με ξένα συμφέροντα. Δεν είχε σημασία αν ήταν εργάτες ή εύποροι αστοί. Το πρόβλημα δεν ήταν η κοινωνική τους θέση. Ήταν η σκέτη ύπαρξή τους. Ως Εβραίοι. Ως αυτοί που δεν χωρούσαν στον εθνικό μύθο της «καθαρής πατρίδας».
Το 1931, λίγο πριν πυρποληθεί ο εβραϊκός συνοικισμός Κάμπελ, κυκλοφορούσε αυτή η προκήρυξη της Εθνικής Παμφοιτητικής Ένωσης:
«Οι άνθρωποι αυτοί […] δεν αφήνουν καμμίαν ευκαιρίαν χωρίς να δυσφημίσουν τα ιδεώδη μας, χωρίς να προσπαθήσουν να μας εξαφανίσουν από προσώπου γης.
Ελληνικέ λαέ! Ύψιστη υποχρέωσίς σου είναι να αρχίσεις ένα άγριον μποϋκοτάρισμα εναντίον των Εβραίων…»
Λίγα χρόνια πριν, ο Τύπος της εποχής είχε ήδη αρχίσει να προετοιμάζει ιδεολογικά το έδαφος, διαδίδοντας θεωρίες συνωμοσίας:
«Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών είναι το καταστατικόν μιας μυστικής οργανώσεως του Ιουδαϊσμού, η οποία αοράτως και μυστικώς πλήττει τα άτομα, τα κράτη και τα έθνη και με τα πανίσχυρα οικονομικά μέσα που διαθέτει οδηγεί όλα προς τον εκφυλισμόν και την φθοράν…»
— Εφημερίδα Μακεδονία, 19/2/1928
Το ίδιο αφήγημα, απαράλλαχτο, επιστρέφει έναν αιώνα μετά, στην ίδια πόλη.
Τότε ήταν οι Ρωμανιώτες και οι Σεφαραδίτες. Σήμερα είναι οι Ισραηλινοί: πράκτορες ενός στρατηγικού εποικιστικού σχεδίου, που απειλούν την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας. Οι Εβραίοι: οι ξένοι, οι ύποπτοι, οι ανεπιθύμητοι. Οι επικίνδυνοι.
Η Θεσσαλονίκη έχει μία από τις πιο σκοτεινές και επίμονες αντισημιτικές παραδόσεις της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Από τη λεηλασία των εβραϊκών περιουσιών, την αποσιώπηση των μεσεγγυούχων, μέχρι τις βεβηλώσεις εβραϊκών μνημείων και νεκροταφείων — ακόμη και από το ΚΚΕ, που το 2006 βεβήλωσε το Μνημείο του Ολοκαυτώματος.
Η σύγχρονη αντισημιτική ρητορική δεν είναι ένα ατύχημα. Είναι κομμάτι και συνέχεια αυτής της βαθιάς, κανονικοποιημένης παράδοσης. Και όταν μια κοινωνία συνηθίζει να ακούει τέτοιες αφηγήσεις χωρίς να αντιδρά, όταν η ρητορική του φόβου και του μίσους παραμένει αναπάντητη, πόσο μακριά είναι από το να ξαναδεί τον Έλληνα Εβραίο ως εσωτερικό εχθρό;
Αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι μεμονωμένο ξέσπασμα αλλά η προετοιμασία μιας επόμενης φάσης. Η ίδια αφήγηση που απαξίωσε τους δολοφονημένους κατοίκους των κιμπούτς επανέρχεται με νέα μορφή: συνωμοσιολογική, εθνικιστική, μανιακή. Ο σημερινός Ισραηλινός «φίλος» παρουσιάζεται ως μελλοντικός ένας κατακτητής. Ένας επικίνδυνος εβραϊκός δούρειος ίππος.
Κάποιοι σύγχρονοι «αριστεροί» συνεχίζουν το έργο των παρακρατικών φασιστών της ΕΕΕ και διαχέουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αντισημιτικό δηλητήριο.
Ανάμεσα σε όσους έσπευσαν να κοινοποιήσουν την παραπάνω ανάρτηση — ή να δημοσιεύσουν παρόμοιες αναλύσεις — συγκαταλέγονται και ακαδημαϊκοί του Πανεπιστημίου Βόλου. Αυτοί λειτουργούν πλέον ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην “αριστερά” των ελληνικών πανεπιστημίων και στους λούμπεν ψηφιακούς τραμπούκους.
Πρόσφατα, ένας τους στοχοποίησε δημόσια την Εβραϊκή Κοινότητα Βόλου, με αφορμή εκδήλωση που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στο Πανεπιστήμιο της πόλης. Άλλος συμμετείχε ενεργά στον διαδικτυακό εκφοβισμό του Διεθνούς Βήματος, ενός εκδοτικού εγχειρήματος που αρνήθηκε να προσχωρήσει στη γραμμή υπεράσπισης της Χαμάς. Εσχάτως αμφότεροι παριστάνουν και τους εθνικούς συνοριοφύλακες που βρίσκονται σε εγρήγορση για Ισραηλινούς που μεταναστεύουν στην Ελλάδα
Παρατηρούμε, με ανησυχία, ότι πλέον ο ανοιχτά αντισημιτικός λόγος δεν περιορίζεται σε περιθωριακά μπλογκ ή γραφικά τρόλ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Διαχέεται πλέον μέσα από επώνυμους συνδικαλιστές και της «Αριστεράς».
Όταν λοιπόν απλοί Ισραηλινοί που ζουν στην Ελλάδα συστηματικά παρουσιάζονται ως απειλή — όταν η βία εναντίον τους παύει να σοκάρει και αρχίζει να μοιάζει «λογική» —πόσο μακριά είμαστε από το να τη θεωρήσουμε αυτονόητη;
Το επόμενο Κάμπελ ίσως να μην είναι και τόσο μακριά. Και αυτή τη φορά δεν το ετοιμάζουν οι εθνικιστικές εφημερίδες του ’30. Το προετοιμάζουν δημοσιεύσεις και αναρτήσεις από συνδικαλιστές και ακαδημαϊκούς, που μπολιάζουν ξανά και ξανά τον δημόσιο λόγο με το ίδιο μήνυμα μίσους:
Οι Εβραίοι δεν ανήκουν εδώ.
Οι Εβραίοι δεν ανήκουν στο Ισραήλ.
Οι Εβραίοι δεν ανήκουν πουθενά.
Αυτό πρέπει να σταματήσει άμεσα.
Η Θεσσαλονίκη δεν πρέπει να γίνει συνένοχη για δεύτερη φορά.
Αυτή η πόλη έχασε τους Εβραίους της μία φορά.
Όσοι γνωρίζουν και κατανοούν, ξέρουν τι σημαίνει να ξαναδείς ως «επικίνδυνους ξένους» ανθρώπους που απλώς ζητούν ασφάλεια και ηρεμία.
Η Θεσσαλονίκη πρέπει να τους αγκαλιάσει.
Όχι να επιδιώκει το κυνηγητό τους.
Όχι ξανά.
